Μέρες του 1965 θύμιζε η περασμένη Κυριακή. Ήταν τότε  που με την γνωστή αποστασία  το  κυβερνών κόμμα της «Ένωσης Κέντρου» φυλλορροούσε συνεχώς με αποτέλεσμα διαδοχικές κυβερνήσεις αποστατών που δεν έπαιρναν ψήφο εμπιστοσύνης  μια του Στ. Στεφανόπουλου που πήρε, εκλογές  που ορίστηκαν  και δεν έγιναν ποτέ γιατί τις πρόλαβαν οι συνταγματάρχες. Από τον Ιούλιο  του 65 μέχρι τον Απρίλιο του 67 η χώρα ζούσε σε διαρκή αναταραχή, διαδηλώσεις, καταστροφές. Κι ύστερα (21η Απριλίου) ήρθε η χούντα που έβαλε  «στον πάγο»  τη δημοκρατία για εφτά και πλέον χρόνια (23 Ιουλίου 1974).

Την περασμένη Κυριακή σημειώθηκε για πρώτη φορά  μετά το 1965 νέα μαζική ανταρσία βουλευτών. Αυτή τη φορά στα κόμμα τα που στηρίζουν  την κυβέρνηση. Πασοκ, ΝΔ, ΛΑΟΣ. Τότε αφορμή στάθηκε η διένεξη του τ. βασιλέα  με τον τότε πρωθυπουργό, Γεώργιο Παπανδρέου. Τώρα αιτία το νέο μνημόνιο. Πάνω από 20 βουλευτές  του Πασοκ που τα δύο τελευταία χρόνια ψήφιζαν, πολύ χειρότερα μέτρα από τα προβλεπόμενα στο νέο μνημόνιο, ξαφνικά προχθές θυμήθηκαν αυτό που ξεχνούσαν προηγουμένως. Ότι δηλαδή είναι αντιπρόσωποι  του έθνους και του λαού και ότι διαθέτουν  αυτό που ονομάζουμε συνείδηση. Κι ο υπό παραίτηση  πλην εν ενεργεία αρχηγός τους τους διέγραψε από το Κίνημα. Κάτι ανάλογο έγινε  και στη ΝΔ  από διαφορετική  βέβαια αφετηρία  και μετά ίδια  πάνω κάτω επιχειρήματα (συνείδηση – Σύνταγμα).

Την περίοδο εκείνη υπήρξαν  πολιτική αστάθεια, αναταραχές, διαδηλώσεις, και, λίγες σχετικά  καταστροφές. Τώρα οι καταστροφές και γενικότερα τα φαινόμενα βίας παρουσιάζουν μεγάλη έξαρση και επικινδυνότητα. Τότε εκείνη την ανώμαλη περίοδο  διαδέχθηκε η δικτατορία. Κάτι ανάλογο είχε συμβεί μετά το κραχ του 1929 και τη χρεοκοπία (επί Ελ. Βενιζέλου) με τη δικτατορία Μεταξά. Το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ακολούθησε ο εμφύλιος.

Έχοντας  κατά νου αυτά τα θλιβερά προηγούμενα αξίζει να προβληματιστούμε σοβαρά τι άραγε μπορεί να  μας περιμένει  στη συνέχεια, αν δεν φανούμε πιο συνετοί και πιο προσεκτικοί από τους προγόνους μας. Αξίζει να αναλογιστούμε   που άραγε μπορεί να  μας οδηγήσουν  τα όσα συνέβησαν  την Κυριακή μέσα στη Βουλή και έξω από αυτήν. Μέσα στη Βουλή  το φάντασμα  ενός νέου διχασμού μας έδειξε τα δόντια του. Έξω από τη βουλή  η βία, οι εμπρησμοί, το πλιάτσικο, τα σπασίματα, οι μολότοφ, τα χημικά αποτέλεσαν  κλιμάκωση  του μίσους και της μανίας  καταστροφής.

«Ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται», έγραψε ο Σοφοκλής (496-406π.Χ). Να υποθέσουμε λοιπόν ότι είναι  πιθανό να οδηγηθούμε τελικά σε έξοδο  από το ευρώ  και σε κατάλυση του κοινοβουλευτικού μας πολιτεύματος; Οσο απίθανα κι αν φαίνονται δεν μπορούμε να τα αποκλείσουμε.

Μπορεί κανείς εύλογα να αναρωτηθεί: «Μα είναι δυνατό να ξανακάνουμε τα ίδια λάθη; Τελικά τίποτα  δεν μας διδάσκει το παρελθόν, η αιματοβαμμένη ιστορία μας;» Δικαιολογημένη η απορία. Ο Χέγκελ πάντως  έλεγε: «Το μόνο που μας μαθαίνει  η ιστορία είναι ότι δεν μαθαίνουμε  τίποτα από αυτήν». Κι ο Μπέρναρ   συμπληρώνει: «Αν η ιστορία  επαναλαμβάνεται  και το απροσδόκητο πάντα συμβαίνει, πόσο ανεπίδεκτος μαθήσεως από την εμπειρία είναι ο άνθρωπος;»

Μέσα σ’αυτό το κλίμα βγήκε προχθές ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παντελής Καψής και δήλωσε: «εκλογές θα γίνουν τον Απρίλιο». Πολλοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν  ότι οι εκλογές πρέπει να γίνουν αργότερα . Ο Γ. Παπανδρέου  μάλιστα (ποντάροντας ενδεχομένως  στο λεγόμενο  «ο λαός  ξεχνάει γρήγορα») ζητάει  από τον κ. Παπαδήμο να παραμείνει  πρωθυπουργός μέχρι τη συμπλήρωση της τετραετίας  δηλ. μέχρι τον Οκτώβριο  του 2013!

Όλοι αυτοί  που για διάφορους λόγους ζητούν αναβολή  των εκλογών για «αργότερα και βλέπουμε»  αγνοούν  ένα πολύ βασικό ζήτημα. Στη δύσκολη εποχή  που όλοι μας ζούμε, με όλα τα έκτροπα  και τα παρατράγουδα αν είναι κάτι που μπορεί να  μας σώσει  από την πλήρη καταστροφή αυτό είναι το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Όσο αυτό,  έστω και κουτσουρεμένο, κρατιέται  στα πόδια του πάντα μπορούμε να ελπίζουμε στο καλύτερο. Αν καταρρεύσει  θα καταρρεύσει η χώρα.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα της Δημοκρατίας  είναι το ότι τον τελικό και βαρύνοντα λόγο τον έχει ο λαός. Δεν νοείται να θεωρούμε  το λαό ικανό να δέχεται αιματηρές  θυσίες κι ανίκανο να έχει γνώμη για τις θυσίες  και για το ποιοι πρέπει να διαχειρίζονται τις τύχες  του.  Η σύνθεση της Βουλής ουδεμία αντιστοιχία έχει με τη λαϊκή θέληση. Όσο νωρίτερα  διαλυθεί τόσο το καλύτερο.

Η κυβέρνηση Παπαδήμου συγκροτήθηκε με βάση κάποια συμφωνία των τριών αρχηγών. Αλίμονο  αν η συμφωνία καταπατηθεί. Θα αποτελέσει πράξη έσχατης αναξιοπιστίας αυτών που την υπόγραψαν και των κομμάτων τους.

Οι εκλογές τέλος είναι ο μοναδικός δρόμος για να εκδηλώσει ειρηνικά και δημοκρατικά ο λαός τα συναισθήματά του. Όλοι οι άλλοι είναι επικίνδυνοι.

Γιάννης Κορομήλης